ഷോളയാർ മുനമ്പിലെ ഭയം മായ്ച്ച വഴിത്താര

    ഗവൺമെന്റ് പോളിടെക്നിക് കോളേജ് ക്യാമ്പസിൽ നിന്ന് ടൂൾ ആൻഡ് ഡൈ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ പത്ത് അധ്യാപകരും ജീവനക്കാരും ഒന്നിച്ച് ബൈക്കുകൾ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങളുടെ യാത്ര ആരംഭിച്ചത്. ആതിരപ്പള്ളി വെള്ളച്ചാട്ടവും മലക്കപ്പാറയിലെ നിബിഡ വനങ്ങളും താണ്ടി, മൂടൽമഞ്ഞ് മൂടിയ ആനമല കുന്നുകളിലൂടെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ യാത്ര. ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണിയോടെ ഞങ്ങൾ ഷോളയാർ ഡാമിന് അടുത്തുള്ള എവർഗ്രീൻ റിസോർട്ടിലെത്തി. ഫ്രഷായ ശേഷം സ്വാദിഷ്ടമായ കേരളീയ ഭക്ഷണവും കഴിച്ച്, രാത്രിയിലെ ആഘോഷങ്ങൾക്കായി അടുത്തുള്ള മാർക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴങ്ങളും ലഘുഭക്ഷണങ്ങളും വാങ്ങി.

    റിസോർട്ടിൽ തിരികെയെത്തിയപ്പോൾ, ദൂരെ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന കൂറ്റൻ കോൺക്രീറ്റ് ഡാം കാണാൻ എനിക്കും ജസ്റ്റിൻ സാറിനും കൗതുകം തോന്നി. ഡാമിന്റെ മുകൾഭാഗത്തേക്ക് നടന്ന ഞങ്ങൾ "ENTRY RESTRICTED" എന്ന ബോർഡ് കണ്ടു. ഡാമിന്റെ മനോഹരമായ കാഴ്ച കുറച്ചുകൂടി അടുത്തുകാണാൻ ഞാൻ വശങ്ങളിലെ ചെരിഞ്ഞ കോൺക്രീറ്റ് ഭിത്തിയിലേക്ക് കയറിനിന്നു. ഇത് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് കാളിദാസൻ സാറിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ആദ്യമൊക്കെ അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ വഴക്കുപറഞ്ഞെങ്കിലും, ഞങ്ങൾ ടെക്നിക്കൽ അധ്യാപകരാണെന്ന് അറിഞ്ഞതോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവം മാറി. പിന്നീട് നാട്ടുകാര്യങ്ങളും രാഷ്രീയവുമൊക്കെ സംസാരിച്ച് ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് കൂട്ടായി. ഒടുവിൽ, ആരും കയറാത്ത ഡാമിന് ഉള്ളിലെ കാഴ്ചകൾ കാണിക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്നെ ഞങ്ങളെ ക്ഷണിച്ചു.

    430.6 മീറ്റർ നീളമുള്ള ആ ഡാം ടോപ്പിലൂടെ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ, 1960-കളിലെ കമരാജ് ഭരണകാലത്തെ നിർമ്മാണ ചരിത്രവും, 66 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള ഡാമിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കായി ഒരോ മീറ്ററിലും തുരന്നിട്ടുള്ള ഡ്രെയിനേജ് ദ്വാരങ്ങളെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ കാളിദാസൻ സർ വിശദീകരിച്ചുതന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം വരാനിരിക്കുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഡാമിന്റെ മുൻവശത്തെ കോൺക്രീറ്റ് ഭിത്തിയിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഇടുങ്ങിയ ഇരുമ്പ് ഗോവണിയിലൂടെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങിനടക്കാൻ അദ്ദേഹം ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ട 66 മീറ്റർ താഴ്ചയും, പഴക്കം ചെന്ന് തുരുമ്പിച്ച ഇരുമ്പ് നട്ടുകളും ബോൾട്ടുകളും എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി. ഉയരത്തെ പേടിയുള്ളതിനാൽ ഞാൻ ആദ്യം ഇറങ്ങാൻ മടിച്ചു. പക്ഷേ ജസ്റ്റിൻ സർ നടന്നുതീർത്തു തിരികെ വന്നപ്പോൾ, ജീവിതത്തിൽ ഇനി ഇങ്ങനെയൊരു അവസരം കിട്ടില്ലെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.

    ഞാൻ ജസ്റ്റിൻ സാറിന്റെ കൈ പിടിച്ച് മെല്ലെ താഴേക്ക് നടന്നു. ലാൻഡിംഗിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഭയം കൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിച്ചു, ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും മുഖം മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. എന്റെ പരിഭ്രമം കണ്ട ജസ്റ്റിൻ സർ, "ആഴത്തിലേക്ക് നോക്കൂ, ഭയത്തെ നേരിട്ടാൽ മാത്രമേ അത് ഇല്ലാതാകൂ" എന്ന് എന്നെ ധൈര്യപ്പെടുത്തി. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച എന്റെ മകന് പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്ത വ്യാകരണ പാഠത്തിലെ അതേ വരികൾ! ഞാൻ പതിയെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി. സാവധാനം എന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ, ആ വലിയ താഴ്ചയ്ക്ക് മുകളിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ ഒരു വിജയ സെൽഫി പകർത്തി.

    തിരികെ മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ വലിയൊരു വിജയം നേടിയ സന്തോഷമായിരുന്നു എനിക്ക്. പണം കൊടുത്താൽ പോലും കിട്ടാത്ത ഈ അപൂർവ്വ അനുഭവത്തിന് ഞങ്ങൾ കാളിദാസൻ സാറിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നന്ദി പറയുകയും, അദ്ദേഹത്തിന് ചെറിയൊരു ഉപഹാരം നൽകി ഒന്നിച്ച് ഫോട്ടോയെടുക്കുകയും ചെയ്തു

. റിസോർട്ടിൽ തിരികെയെത്തി സഹപ്രവർത്തകർക്കൊപ്പം ചേരുമ്പോഴും, ആ കൂറ്റൻ ഡാമിന്റെ കാഴ്ചകൾ എന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിന്നു—കൗതുകവും സൗഹൃദവും കൊണ്ട് ഭയത്തെ കീഴടക്കിയ അവിസ്മരണീയമായ ഒരു യാത്ര!