ആ നീണ്ട രാത്രി

ക്ലോക്കിൽ സമയം കൃത്യം വൈകുന്നേരം 5:30 ആയപ്പോഴാണ് ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും ആ ഫോൺ കോൾ വന്നത്. നാല് ദിവസത്തെ വെന്റിലേറ്റർ വാസത്തിനൊടുവിൽ മുത്തശ്ശൻ യാത്രയായിരിക്കുന്നു.

2020-ൽ, കോവിഡിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ മുത്തശ്ശി വിടപറഞ്ഞതുമുതൽ ഈ വീട് മുത്തശ്ശന് ചുറ്റും മാത്രമാണ് കറങ്ങിയിരുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ട് ആൺമക്കളും മകളും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജീവിതം പോലും മാറ്റിവെച്ചാണ് കഴിഞ്ഞ ആറ് വർഷം മുത്തശ്ശനെ നോക്കിയത്. എന്നാൽ ആ കാവൽ 5:30-ഓടെ അവസാനിച്ചു. രാത്രി 8 മണിയായപ്പോഴേക്കും ആംബുലൻസ് മുറ്റത്തേക്ക് വന്നു. അവസാനമായി മുത്തശ്ശനെ ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റി.

നടുമുറി പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഒരുക്കി. അയൽക്കാരും ബന്ധുക്കളും വന്ന് മുത്തശ്ശനെ അവസാനമായി കണ്ട്, ആശ്വസിപ്പിച്ച് പതുക്കെ മടങ്ങി. പിന്നീട് ആ വീടിന്റെ താളമായി മാറിയത് ഫ്രീസർ ബോക്സിന്റെ നിർത്താതെയുള്ള ശബ്ദമാണ്. കോടിയുടുത്ത മുത്തശ്ശൻ ഫ്രീസറിനുള്ളിൽ ശാന്തനായി കിടന്നു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ 11 മണിയ്ക്കാണ് ശവസംസ്കാരം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇനി വെറും 15 മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം.

മുറ്റത്തിന്റെ ഒരറ്റത്ത്, മകൻ ബൈജുവിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കായി മദ്യം ഒരുക്കിയിരുന്നു. കല്യാണമോ മരണമോ എന്തുമാകട്ടെ, നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഇത്തരം ചടങ്ങുകളിൽ മദ്യം ഒരു ഭാഗമായി മാറിയിട്ടുണ്ടല്ലോ. സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിൽ ബൈജുവും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ, ഒരു വാരം മുൻപ് ഹെർണിയ ശസ്ത്രക്രിയ കഴിഞ്ഞതിനാൽ ബൈജുവിന് ഒരു തുള്ളി പോലും കുടിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. സർജറിയുടെ ശാരീരിക വേദനയും അച്ഛന്റെ വിയോഗത്തിന്റെ മാനസിക സങ്കടവും ഉള്ളിലൊതുക്കി ബൈജു അവിടെ നിന്നു.

കുടിച്ച സുഹൃത്തുക്കളിൽ പ്രകാശും അനിക്കുട്ടനും അല്പം 'ഓവർ' ആയിരുന്നു. എങ്കിലും കുടി കൂടീയപ്പോൾ അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്തബോധവും കൂടി. മുൻ പട്ടാളക്കാരനായ അനിക്കുട്ടൻ പിറ്റേന്ന് നടക്കേണ്ട സംസ്കാര ചടങ്ങിന്റെ പ്ലാനിങ്ങിലായിരുന്നു. പാർക്കിങ്ങും ജനക്കൂട്ടത്തെ നിയന്ത്രിക്കലുമെല്ലാം ഒരു മിലിട്ടറി ഓപ്പറേഷൻ പോലെ അനിക്കുട്ടൻ ഉറക്കെ സംസാരിച്ച് പ്ലാൻ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

എന്നാൽ പ്രകാശ് തികച്ചും വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു. സാധാരണ മദ്യം കൂടിയാൽ ആളുകൾ ഉറങ്ങിപ്പോകും, പക്ഷെ പ്രകാശിന് ആ രാത്രി ഒരു 'അഡ്രിനാലിൻ റഷ്' ആണ് നൽകിയത്. വീടിനുള്ളിലെ വിളക്കിന്റെയും അഗർബത്തിയുടെയും കാവൽ അവൻ ഏറ്റെടുത്തു. ഓരോ അഞ്ച് മിനിറ്റിലും അവൻ വന്ന് നിലവിളക്കും അഗർബത്തിയും പരിശോധിക്കും. എന്നിട്ട് എന്റെ അടുത്തു വന്ന് ഗൗരവത്തിൽ പറയും: *"എണ്ണയൊക്കെ കറക്റ്റാണ്, എങ്കിലും നീയൊന്ന് നോക്കിക്കോണം. അഗർബത്തി തീരാറാകുമ്പോൾ മാറ്റണം."*

രാത്രി 12:30 ആയപ്പോൾ, സർജറി കഴിഞ്ഞ ബൈജുവിന്റെ ക്ഷീണം കണ്ട് ഞങ്ങൾ നിർബന്ധിച്ച് ഒന്നു കിടക്കാൻ പറഞ്ഞു. പ്രകാശും മറ്റുള്ളവരും അതിനെ പിന്തുണച്ചു. ബൈജു കിടക്കാൻ പോയി. പക്ഷെ കൃത്യം 15 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബൈജു ദാ വീണ്ടും മുറ്റത്തേക്ക് വരുന്നു!

പിന്നീട് 1:30-നും ഇതേ കാര്യം ആവർത്തിച്ചു. ഞങ്ങൾ വീണ്ടും നിർബന്ധിച്ച് ബൈജുവിനെ കിടക്കാൻ അയച്ചു, പതിനഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവൻ തിരിച്ചെത്തി. ഒടുവിൽ ബൈജു ആ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി: *"ഞാൻ റൂമിൽ പോയി കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോഴേക്കും രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ പ്രകാശിന്റെ ഫോൺ വരും—എടാ നീ കിടന്നുറങ്ങിക്കോ എന്ന് പറയാൻ. അത് കഴിഞ്ഞ് അഞ്ച് മിനിറ്റ് തികയും മുൻപ് ഉറങ്ങിയോ എന്ന് ചോദിച്ച് അടുത്ത കോൾ വരും! പിന്നെങ്ങനെ ഞാൻ ഉറങ്ങാനാണ്?"* പ്രകാശിന്റെ കാവൽ ഇരട്ടയായിരുന്നു—ഉള്ളിൽ മുത്തശ്ശനും പുറത്ത് മകനും! ഫോൺ കോൾ കാരണം ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ലെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ ബൈജു പുറത്തുതന്നെ ഇരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

രാത്രി 2 മണിയായപ്പോഴേക്കും ബാക്കി സുഹൃത്തുക്കളൊക്കെ പതുക്കെ ഉറങ്ങാൻ പോയി. ഞാനും ബൈജു അമ്മാവനും അജിയും പ്രകാശും അനിക്കുട്ടനും മാത്രമായി. അപ്പോഴേക്കും അനിക്കുട്ടന്റെ മിലിട്ടറി അച്ചടക്കവും തളർന്നു. കിടക്കാൻ സ്ഥലം നോക്കിയ അവനോട് തൊട്ടടുത്തുള്ള (20 അടി മാത്രം അകലെ) മൂത്ത മകൻ ബിജുവിന്റെ വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ കിടക്കാൻ ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അനിക്കുട്ടൻ അവിടെ ചെന്ന്, കസേരകളെല്ലാം മാറ്റി, ഒരു പായയോ തലയണയോ പോലുമില്ലാതെ ആ തണുത്ത മാർബിൾ തറയിൽ നേരെ കിടന്ന് അപ്പോൾത്തന്നെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.

സമയം 2:45 ആയപ്പോഴേക്കും പ്രകാശിന്റെ ശരീരവും തളർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. എങ്കിലും തന്റെ ഡ്യൂട്ടി വിട്ടുപോകാൻ അവൻ തയ്യാറായില്ല. വരാന്തയിലുണ്ടായിരുന്ന ആറ് പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരകൾ അവൻ നീളത്തിൽ ഒരു വരിയായി നിരത്തിയിട്ടു. എന്നിട്ട് അതിനു മുകളിലേക്ക് കിടക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷെ പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരകൾ മാർബിൾ തറയിൽ തെന്നി മാറി ഭാരത്തിന്റെ ബാലൻസ് തെറ്റി പ്രകാശ് ദാ കിടക്കുന്നു താഴെ!

എന്നാൽ മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ അവൻ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. എഴുന്നേറ്റ് കസേരകളെല്ലാം വീണ്ടും കൃത്യമായി ഒന്നുകൂടി നിരത്തിയിട്ടു. രണ്ടാമതും അതിനു മുകളിലേക്ക് കയറി കിടക്കാൻ ശ്രമിച്ചതും, അതേപടി കസേരകൾ വീണ്ടും തെന്നിമാറി അവൻ രണ്ടാമതും തറയിലേക്ക് മലർന്നടിച്ചുവീണു.

അതോടെ കസേരയിലെ കളി നടക്കില്ലെന്ന് മനസ്സിലായ പ്രകാശ് ആ മാർബിൾ തറയിൽ തന്നെ കിടന്നു. പക്ഷെ തറയിലെ തണുപ്പ് അടിച്ചപ്പോൾ അവൻ ബെഡ്ഷീറ്റിനായി വിളിച്ചു ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആരും ബെഡ്ഷീറ്റ് കൊടുക്കാതിരുന്നിട്ടും അവൻ അവിടെത്തന്നെ കിടന്നു. എങ്കിലും ആ അഞ്ച് മിനിറ്റ് കാവൽക്കാരൻ ഉറങ്ങിയില്ല. ഓരോ അഞ്ച് മിനിറ്റിലും അവൻ ഞെട്ടിയുണർന്ന്, തണുത്തുവിറച്ചുകൊണ്ട് എന്നോട് ചോദിക്കും: *"എണ്ണയും അഗർബത്തിയും നോക്കിയോ?"* ഞാൻ അവനെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി: *"എണ്ണയൊക്കെ ആവശ്യത്തിനുണ്ട് പ്രകാശ്, അത് തീരാൻ കുറഞ്ഞത് 5 മണിക്കൂർ എടുക്കും. അഗർബത്തി 15 മിനിറ്റിൽ തീരും, അത് ഞങ്ങൾ മാറ്റിക്കോളാം."* അതുകേട്ട് അവൻ വീണ്ടും കണ്ണടയ്ക്കും, 5 മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോൾ വീണ്ടും ഇതേ ചോദ്യവുമായി ഉണരും.

ഇതിനിടയിൽ ഞാൻ 3:30-ന് അലാറം വെച്ച്, ഭാര്യയുടെയും കുട്ടികളുടെയും അടുത്ത് പോയി കിടന്ന ഉടനെ തന്നെ കടുത്ത ക്ഷീണം കാരണം ആഴമേറിയ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.

പക്ഷെ, പുലർച്ചെ 4:30-ന് ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഭയങ്കരമായ ഒരു ഗർജ്ജനം കേട്ടു! ആ ശബ്ദം കേട്ട് എന്റെ ഭാര്യ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റ് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, *"നിങ്ങൾക്കാണോ എന്തെങ്കിലും പറ്റിയത്?"* എന്ന് ചോദിച്ചു. ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയ ശബ്ദമാണെന്നാണ് അവൾ വിചാരിച്ചത്. എന്നാൽ ആ ശബ്ദം വന്നത് ബിജു അമ്മാവന്റെ വരാന്തയിൽ കിടന്ന അനിക്കുട്ടന്റെ വായിൽ നിന്നായിരുന്നു! തന്റെ പഴയ പട്ടാളക്കാലത്തെ ഏതോ ഒരു കടുത്ത യുദ്ധമുഖത്തോ രഹസ്യ മിഷനിലോ അകപ്പെട്ടുപോയതായി സ്വപ്നം കണ്ടാണ് ആ മുൻ പട്ടാളക്കാരൻ ഉറക്കത്തിൽ സിംഹത്തെപ്പോലെ അലറിവിളിച്ചത്. ആ ഒരൊറ്റ നിലവിളിയിൽ രണ്ട് വീട്ടിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന മകൾ, ആന്റിമാർ, ബൈജു അമ്മാവൻ, സുഹൃത്തുക്കൾ എല്ലാവരും ഞെട്ടി വിറച്ച് എഴുന്നേറ്റു.

ഞാൻ രാവിലെ 5 മണിയോടെ ഉണർന്നു. ബിജു അമ്മാവൻ അവിടെയില്ലായിരുന്നു. ബിജു അമ്മാവന്റെ വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ അനിക്കുട്ടനും പ്രകാശും ഇപ്പോഴും തറയിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാവിലെ 6 മണിയോടെ അനിക്കുട്ടൻ ഉണർന്ന് എഴുന്നേറ്റു പോയി. പക്ഷെ പ്രകാശ് നല്ല 'ഡെഡ് സ്ലീപ്പിൽ' (മയക്കത്തിൽ) ആയിരുന്നു.

രാവിലെ 7 മണിക്ക് ബിജു അമ്മാവൻ തിരിച്ചെത്തി. എട്ട് മണിയായപ്പോഴേക്കും നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും വീണ്ടും വരാൻ തുടങ്ങി. പ്രകാശ് അപ്പോഴും വരാന്തയിൽ കിടന്നുറങ്ങുകയാണ്. ബിജു അമ്മാവൻ വന്ന് കുറെ വിളിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ അനങ്ങിയില്ല. പല വഴികൾ നോക്കിയിട്ടും കാര്യമില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അമ്മാവൻ ഒരു പക്ഷിത്തൂവൽ എടുത്ത് പ്രകാശിന്റെ മൂക്കിൽ ഇട്ട് ഇളക്കി. അതോടെ അസ്വസ്ഥനായ പ്രകാശ് ഉറക്കപ്പിച്ചിൽ തെറിവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി—*"ഏവനാടാ എന്നെ ശല്യം ചെയ്യുന്നത്"* എന്ന് ചോദിച്ചായിരുന്നു ചീത്തവിളി. ഒടുവിൽ മുഖത്ത് വെള്ളമൊഴിച്ച ശേഷമാണ് അവൻ കണ്ണ് തുറന്നത്. എഴുന്നേറ്റ ഉടനെ അവൻ നേരെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി. പിന്നീട് രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് ഞങ്ങൾ അവനെ കണ്ടത്!

അപ്പോഴേക്കും സമയം 10 മണിയായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും അനിക്കുട്ടൻ കുളിച്ച് റെഡിയായി സംസ്കാര ചടങ്ങുകൾക്കായി എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 11 മണിക്ക് ഞങ്ങൾ മുത്തശ്ശനെ യാത്രയാക്കി.

ആ നീണ്ട രാത്ര

-